Hold your horses

Hold your horses!

Heel sporadisch kijk ik in de spiegel en denk ik: “niet slecht, kan ermee door.”

Meer nog, soms denk ik: “wauw, hold your horses!”.

En als mijn wapperende haren dan nog wat douche-nat zijn, beslis ik Ushuaia-gewijs mijn haren van voor naar achter te zwieren. Met de nodige shwung natuurlijk.

Om dan met mijn elleboog, of mijn knie, of mijn schouder, of iets anders dat toevallig uitsteekt, keihard tegen één of andere openstaande kast (dank u mannen) te knallen.

Dan knijp ik mijn ogen dicht en vertrekt mijn lach zich tot een pijn verbijtend grimas. Waarna ik uit het ene oog naar het andere in de spiegel kijk en de kringen errond waarneem.

Van dichtbij zie ik mijn fronsrimpel waarin zich een sliert nat haar heeft gevestigd.

Ik zie drukte, vermoeidheid, aantekeningen.

Peinzend neem ik een elastiekje, trek mijn haren naar achter en bind het samen.

In een hoge paardenstaart.

Zo, welkom goedkope (en vooral snelle) facelift